Ik kreeg laatst een armbandje cadeau. Een heel mooi bandje, van zwart leer. In het leer waren letters gestanst, die je niet direct opvielen, maar als je er de moeite voor nam om het te lezen stond er: you only live once.

Terwijl ik bezig was het bandje rond mijn pols vast te maken, flitste de gedachte door mij heen: vind ik dat ook? Sta ik daar achter? Dat de gever er achter stond was duidelijk. En als ik kijk hoe hij in het leven staat dan begrijp ik dat ook helemaal. Zijn motto is om het maximale uit je leven te halen en geen tijd te verspillen. En dat is precies de boodschap die hij met dit armbandje over wilde brengen en daar ben ik het helemaal mee eens.

Maar toch heb ik het niet omgedaan, want iets in mij hield mij tegen. Wat zegt zo’n slogan namelijk als je deze letterlijk neemt? Dat je gelooft dat het ophoudt na je dood. Dat je hier maar 1 keer bent op deze Aarde en dus maar 1 keer de kans hebt om er iets van te maken. En daar heb ik toch echt een andere mening over.

Stel je voor dat je inderdaad maar 1 keer leeft en het allemaal afgelopen zou zijn als je voorgoed de ogen sluit, waarom zou je je dan nog zorgen maken over de toekomst van de Aarde? Dan zou je in principe alleen voor jezelf kunnen leven en zolang het met jou goed gaat, is alles oké. Wie na jou komt, moet zich maar zien te redden. Milieuvervuiling, broeikaseffect, economische crisis of mensenrechtenschendingen… waarom zou je je daar druk over maken als die dit leven aan jouw deur voorbijgaan?

Natuurlijk zijn er mensen die zich enkel vanuit compassie inzetten voor het welzijn van anderen. Die de Aarde beter willen achterlaten omdat hun kinderen en de kinderen van hun kinderen ook recht hebben op een goed bestaan. Of die vanuit een religieuze achtergrond de overtuiging hebben dat je goed moet doen tijdens je leven om in het hiernamaals ook een rein geweten te hebben.

Als meisje van acht dacht ik al over dit soort dingen na. Werd ik mij bewust van het onrecht in de wereld en ontstond er een verlangen om mee te helpen om van de wereld een betere plek te maken. Inmiddels ben ik al lang volwassen en heeft zich bij mij de overtuiging ontwikkeld dat het leven een eindeloze cyclus is van opnieuw geboren worden. Dat we hier weer terugkomen en de wereld vinden zoals we hem hebben achtergelaten. En dat voedt mijn verantwoordelijkheidsgevoel om mijn steentje bij te dragen aan de wereld van morgen.

In je eentje de wereld veranderen? Dat ga je niet redden. Maar als we allemaal in onze eigen omgeving ons best doen om het beste uit onszelf te geven aan de mensen om ons heen, dan maken we op microniveau de wereld een klein beetje mooier. Los van wat je ook gelooft of welke overtuiging je ook hebt, iedereen kan dit op zijn eigen manier doen, want ieder heeft zijn eigen, unieke talent. Ik doe het op het gebied van communicatie, en hoop mijn cursisten mee te geven dat je manier van communiceren er wel degelijk toe doet. Onder het motto: verander de wereld, begin met je eigen communicatie.

Het armbandje? Dat heeft inmiddels een andere eigenaar, die het overigens met veel plezier en overtuiging draagt.


No Comments


Leave a comment

You must be logged in to post a comment.