Wat zou het een ideale wereld zijn als we alles konden zeggen wat we dachten. Wat zou het een ideale wereld zijn als iedereen ook altijd volledig begreep wat we bedoelden.

Want als alles gezegd kan worden, en als alles wordt begrepen, ontstaan er geen conflicten meer. Dan hoeven we geen problemen meer te hebben met andere mensen, is er geen miscommunicatie en kunnen de vooroordelen overboord.

Helaas is de echte wereld anders. Want vaak kunnen we niet zeggen wat we werkelijk denken. Of hebben we er de woorden niet voor. En als we er wel de woorden voor hebben, wordt er niet geluisterd. Of wordt het verkeerd begrepen.

In mijn trainingen hamer ik er altijd op: observeer en gebruik je oordeelsvermogen. De achtergrond van een situatie kan soms anders zijn dan je denkt. Wie goed kijkt en luistert, pikt meerdere signalen op en kan daarmee de werkelijke boodschap achterhalen.

Een voorbeeld. Afgelopen week gaf ik mijn tweede training aan een groep werkzoekenden. De sfeer was goed, de deelnemers hadden er zin in, en we zouden met de volgende oefening van start gaan. Ik haalde het kwaliteitenspel tevoorschijn en legde alle kaarten op tafel. Als door een angel getroffen, schoot een van de deelnemers in de weerstand. “Dat ga ik niet doen!” was zijn reactie. Op vragen van mijn kant wilde hij niet uitleggen waarom hij weigerde om mee te doen en na een paar minuten stond hij op en stoof de ruimte uit. Terwijl er een fractie daarvoor NIETS aan de hand was!

Ik heb vaker met deze doelgroep gewerkt en door ervaring geleerd dat zo’n onverwachte reactie vaak een hele andere oorzaak heeft dan je denkt. En dat je goed moet kijken naar de non-verbale communicatie op dat moment. Direct toen hij in de weerstand schoot, flitste door mij heen dat dit de eerste oefening was waarbij hij moest lezen en schrijven, en dat hij daar waarschijnlijk moeite mee had. En dat zijn aanvallende reactie naar mij toe bedoeld was om dit te maskeren.

Door open vragen te stellen probeerde ik daar achter te komen, maar hij ontkende in alle toonaarden en werd nog bozer op mij, waarna hij op hoge poten naar de werkplaats stoof. Waar hij het de rest van de middag overigens prima naar zijn zin had met het opknappen van een tweedehands tafel.

De dag erna was hij bij mijn derde en laatste training weer gewoon aanwezig. Ik maakte een grapje met hem en we spraken er niet meer over. Hij merkte aan mij dat ik hem niet anders benaderde dan voorheen en ik kon aan hem merken dat hij dit waardeerde.

Aan het eind van de dag schreef ik mijn eindrapportage. Zonder observatie en oordeelsvermogen zou ik geschreven hebben dat deze deelnemer niet mee wilde werken aan het traject en uit de training was weggelopen. Maar uiteraard heb ik dat niet gedaan.

Ik schreef op wat er werkelijk was gebeurd. En dat ik op grond van zijn non-verbale signalen het vermoeden had dat hij analfabeet was, maar dit niet openlijk durfde te communiceren in de groep. Mijn advies voor hem was een baan of werkervaringsplek te zoeken in de groenvoorziening, of iets anders waarin hij praktische werkzaamheden kan verrichten.

Vandaag kwam er via het trainingscentrum een bericht terug van zijn coach: dat dit een juiste constatering was geweest en dat zij op deze koers met hem verder zou gaan.

Kijk: je kunt iemand maken of breken. Weerstand is altijd een signaal dat er iets aan de hand is. Door de achterliggende reden te vinden en begrip te tonen, kom je verder dan alleen af te gaan op wat iemand zegt. Gooi je vooroordelen overboord en ga eerst uit van het goede in mensen. Mensen communiceren niet altijd datgene wat ze denken. En wij horen helaas niet altijd wat ze bedoelen.

 

 


No Comments


Leave a comment

You must be logged in to post a comment.